Historia Aikido

Historia powstania

Historia aikido jest zawikłana i pełna niejasności. Są to bowiem dzieje różnych szkół walki, które w ciągu wieków przenikały się wzajemnie, tworząc coraz nowe, bardziej skuteczne techniki obrony. Pierwowzór aikido powstał w Japonii w IX wieku. Twórcą najstarszej szkoły daito-ryu-aiki-jutsu był książe Tei-Jum. Szczegóły dotyczące tej szkoły nie są znane, wiadomo tylko, że w odróżnieniu od powszechnych szkół ju-jitsu była szkołą elitarną, w której pobierali nauki ludzie najwyższej rangi. Techniki tej sztuki walki przeszły z rodu Minamoto na ród Takeda i były ściśle strzeżone przez samurajów do połowy XIX wieku. Mistrz Sokaku Takede, jako głowa klanu, był pierwszym, który postanowił nauczać tej sztuki poza własnym rodem. System ten polegał na wyćwiczeniu błyskawicznej reakcji wobec uzbrojonego przeciwnika.

Mistrzowie aiki-jitsu doskonale posługiwali się każdym rodzajem oręża, ale zasłynęli z umiejętności stwarzania różnego rodzaju blokad i zasłon z atakujących ich grupowo przeciwników. Ten rodzaj taktyki powodował, że w ogóle nie pozwalali się trafić i mogli pokonać w pojedynkę nawet duży oddział samurajów.

Ćwiczyli oni do perfekcji precyzyjne zejścia z linii ataku, finezyjne rzuty i dźwignie, ciosy i uniki oraz umiejętności zachowania dystansu w walce. Nic więc dziwnego, że techniki aiki-jitsu były sekretem i ciężko było je poznać. Najzdolniejszym uczniem mistrza Takedy był Morihei Ueshiba. To on zebrał wszystkie techniki starego bu-hutsu, aiki-jutsu i wielu innych. Usystematyzował je nadając im nową formę i wypraktykował nowe. Zostając mistrzem w 32 szkołach walki popadł w zadumę i zrodziły się w nim wątpliwości.

Być zwycięzcą dzisiaj znaczy być zwyciężonym jutro. Człowiek jest silny dopóki jest młody, gdy się starzeje przyjdzie czas że pokona go młodszy, silniejszy i bardziej wysportowany. Czy istnieje więc coś takiego jak zwycięstwo absolutne? Zwycięstwo, które pomoże mu pokonać nie tylko przeciwnika ale i samego siebie?

Morihei Ueshiba

W jego umyśle stworzyły się zręby nowej techniki, której ostateczny kształt odkrywa dopiero dzięki kontaktowi z filozoficzną doktryną Wanisaburo Doguchi, która mówi o świecie pełnym miłości dla bliźniego i dobroci dla wszystkich. Przejęty tym wszystkim Ueshiba postanowił stworzyć sztukę walki będącą tak łagodną, jak to tylko możliwe do osiągnięcia, a zarazem nadzwyczaj skuteczną.W roku 1941 całkowicie przemienił stworzony przez siebie wojenny system aiki budo na aikido.

O’sensei Morihei Ueshiba zmarł w Tokio w 1969 roku w wieku 86 lat. Biorąc pod uwagę wiek mistrza i to, że był sprawny fizycznie do końca swych dni, można powiedzieć, że sztuki walki poważnie wpłynęły na jego długowieczność i sprawność. Pozostał niepokonany, a AIKIDO nauczane przez niego było przepojone duchem zwycięstw i miłości do natury.

Życie sędziwego mistrza do dziś wzbudza powszechny podziw i opowiadane jest niemal w formie legendy. Po II wojnie światowej Amerykanie zabronili uprawiania sztuk wojennych, aby zabić tym sposobem w śród ludności ducha samurajskiego. Niemniej jednak Zachód zafascynowany kulturą wschodu, cofnął zakaz uprawiania sztuk wojennych. Minęło ponad 70 lat odkąd aikido zdobyło sobie popularność poza granicami Japonii. Ćwiczy się je obecnie w ponad 80 krajach zrzeszających okot o 2 miliony członków.

Technika i filozofia walki

Łącząc mój umysł z umysłem mojego przeciwnika mogę przeniknąć jego zamiary, roztopić się w jego ruchach, które stają się nieskuteczne, a następnie zastosować bolesny klucz by pojął swoją klęskę.

Morihei Ueshiba

AIKIDO to jedna z najtrudniejszych Sztuk Walki. Wymaga niezwykłej cierpliwości, wysiłku i tylko nieliczni zdobywają stopnie mistrzowskie. Mistrzowie AIKIDO twierdzą, że nawet po kilku latach żmudnych wielogodzinnych ćwiczeń adept jest dopiero na początku drogi. Większość z ćwiczących nie widząc efektów swej pracy, rezygnuje – pozostają tylko ci najwytrwalsi. W odróznieniu od innych Sztuk Walki atmosfera w Dojo, gdzie praktykuje się AIKIDO jest raczej łagodna. AIKIDO nie wymaga budzenia agresji, jest Sztuką Walki pełną harmonii i opanowania. Jako system wybitnie obronny, AIKIDO charakteryzuje się również wysoką etyką obronną. Zgodnie z zasadami założyciela, aikidoka jest odpowiedzialny za swojego przeciwnika. Należy zatem bronić się w sposób skuteczny ale bez poważnego uszkodzenia agresora. AIKIDO więc nie jest metodą niszczenia wroga. Techniki same w sobie mogą być śmiertelne, ale osoby praktykujące powinny umieć określić ile siły mogą włożyć w to co robią. Przecież inaczej potraktujemy atakującego nas nie uzbrojonego nastolatka czy szaleńca a inaczej czterech drabów z nożami. AIKIDO uczy dostosowania się do sytuacji i mówi: „nie bądź zbyt agresywny, ale i nie bądź zbyt uległy”. Wszystko działa tylko wtedy, gdy jesteś w zupełnej równowadze.

Mistrz Ueshiba pozostawił potomnym wiele praktycznych zasad i rad dotyczących walki. Jedna z nich dotyczy postępowania z przeciwnikiem uzbrojonym w broń palną: „Jeżeli przeciwnik celuje do ciebie z pistoletu, należy uchwycić moment oparcia palca na języku spustowym, wykonując w tym momencie obrót tułowia, aby uniknąć trafienia kulą”.

Różne są motywacje ludzi rozpoczynających ćwiczenie AIKIDO, ale prawie każdy pragnie nauczyć się samoobrony. Jest to dobre, ale później jednak ćwiczący odkrywają i poszukują czegoś więcej. To coś jest prawdopodobnie odpowiedzią na pytanie – czym jest AIKIDO?. AIKIDO mogą praktykować dzieci i młodzież, kobiety i mężczyźni w róznym wieku , uzyskując dobre samopoczucie, zdrowie, sprawność fizyczną, elegancję ruchów, radość i spokój wewnętrzny.